Het is blijkbaar niet eens een teken des tijds, want vrouwen drogeren en er vervolgens seksueel misbruik van maken, dateert al vanaf het jaar 0.
Alsof we door de eeuwen heen weliswaar betere telefoons, snellere auto’s en slimmere technologie hebben uitgevonden, maar op seksueel vlak nog altijd met één been in de middeleeuwen staan.

Wat ik dermate triest vind aan dit alles, is dat de heren (studerend aan een universiteit, NB), nadat ze uiteindelijk werden gesnapt, louter en alleen een opstel hoefden te schrijven.
Een paar velletjes papier als boetedoening, een soort huiswerk met een awkward ondertoon’tje’. Daarna kon het leven voor hen weer verder.
Misschien een tik op de vingers, misschien een gesprek, en vervolgens de deur uit.
Alsof je met een pen een grensoverschrijding kunt uitwissen.

Voor de vrouw die dit is aangedaan, ligt dat natuurlijk totaal anders.
Haar leven werd niet teruggebracht tot een paar A4’tjes.
Haar veiligheid, haar vertrouwen en haar toekomst kregen een dreun die veel verder reikte dan het moment zelf.
Ze stopte met haar studie en zag haar dromen langzaam uit haar handen glippen.
Waar voor de heren het hoofdstuk kennelijk kon worden afgesloten, bleef zij achter met een boek waarin ineens hele pagina’s waren uitgescheurd.

En misschien is dát nog wel het wrangste: de ongelijke verdeling van de gevolgen.
Zij betaalt de prijs voor iets wat haar is aangedaan.
Haar toekomst wordt kleiner, haar wereld wordt voorzichtiger, terwijl degenen die de grens overgingen hun eigen toekomst gewoon weer kunnen oppakken.

Een opstel tegenover een ontspoorde toekomst. Een paar velletjes papier tegenover jaren die niet meer terugkomen.

We noemen onszelf graag een beschaafde samenleving. Maar beschaving zit niet alleen in wetten, regels en keurige rapporten. Beschaving begint daar waar we weigeren de rekening neer te leggen bij degene die al slachtoffer is geworden.

Een opstel tegenover een ontspoorde toekomst. Een paar velletjes papier tegenover jaren die niet meer terugkomen.
En misschien is dat wel de pijnlijkste conclusie van allemaal: zij werd gestraft voor wat haar was aangedaan.

Zij leverde haar studie in. Haar plannen. Haar dromen. Misschien zelfs een stukje van het vertrouwen waarmee ze ooit de wereld tegemoet trad. Voor haar was het geen incident dat kon worden afgesloten met een laatste punt achter een opstel. Het werd een breuklijn in haar leven: een vóór en een ná.

De heren mochten hun toekomst weer oppakken.
Zij moest haar toekomst opnieuw uitvinden.

En ergens ligt daar misschien wel de grootste misstand.
Niet alleen in wat er met haar lichaam en haar grenzen gebeurde, maar in wat er daarna van haar leven werd afgenomen.
Alsof haar dromen de collateral damage waren van hun gedrag.
Alsof haar toekomst een prijs was die zij maar moest betalen.

Een opstel kun je wegleggen in een la.
Een verwoeste toekomst leg je niet zomaar ergens neer.

Die draag je mee.