Weet je, als ik mezelf eens bekijk in de spiegel, zie ik lijntjes, grijze wenkbrauwhaartjes, die ik er vaak venijnig uittrek. Ik zie dat mijn zorgen van weleer zich duidelijk manifesteren in mijn uiterlijk.

Als een man me van achteren benadert, zie ik zijn initiële ‘gaze’ en ogenschijnlijk dat hij schrikt als hij constateert dat ik inderdaad al tegen de zestig loop.
Dat vind ik dan weer een behoorlijke afknapper.

Soms denk ik dus weleens: laat die fillers maar los op me. Zal ik ook aan de plastische chirurgie? Want heus, ik voel me nog 18, mét een attitude van heb ik jou daar. Maar hé, voor wie dan? Voor wie zou ik dat doen. Voor mijn eigen reflectie, niets meer, niet minder.

Madonna doet het gewoon

Nu heeft zij het geld (en ik niet, maar dat terzijde). Ik snap dat volkomen.
Vroeger niet, nu wel. Ik heb er de leeftijd voor, zeg maar.

Mensen zeggen dat het een schande is. Dat ze zich niet ‘graciously’ verhoudt tot de rest van de mensheid. Daar is ze dan ook een (ras)entertainer voor. Ze zou zich te jong gedragen, te jong kleden. En daarin krampachtig blijven.

Ben je te oud omdat je je ruimte inneemt?

Je ruimte innemen en meningen daaromtrent zijn heus geen toevallige bijwerkingen van onze cultuur, want het zit diep.

Men (lees: de heren onder ons) buitelen over elkaar heen om meningen te vergaren over hoe ‘gênant’ Madonna is. Ze willen meningen van iedereen, vooral van dames over hun eigen geslachtsklasse.

Maar goed, laten we vooral Madonna eens streng toespreken over haar gaze. Want blijkbaar is een vrouw van bijna zestig die zich sexy voelt een maatschappelijk probleem van formaat.

Misschien is het ook wel verwarrend. We zijn zo gewend aan een blik waarin jeugd het hoogste criterium van aantrekkelijkheid is, dat een vrouw die ouder wordt en tóch zichtbaar, sexy en aanwezig blijft al snel als een soort overtreding wordt ervaren.

Bij mannen ligt dat gelukkig anders. Daar noemen we belangstelling voor steeds jongere vrouwen meestal gewoon een voorkeur. Een kwestie van smaak.

En zo houden we met elkaar keurig in stand wat we al eeuwen heel vanzelfsprekend vinden: de vrouw mag begeerd worden, zolang ze maar jong genoeg is om die begeerte te rechtvaardigen.

Tot ze ouder wordt.
Dan wordt het ineens een beetje ongemakkelijk als ze zelf ook nog iets te willen blijkt hebben.

Misschien is dat wel het meest gênante aan Madonna.
Niet dat ze weigert oud te worden zoals wij dat graag zien.

Maar dat ze weigert zich te gedragen alsof haar houdbaarheidsdatum ook haar recht op zichtbaarheid heeft bepaald.