Mannen die opstaan. Wij zijn erbij.

Mannen die samen de straat op gaan voor de veiligheid van vrouwen en kinderen? Daar komen wij graag ons bed voor uit.

Op 10 oktober lopen zij door Amsterdam. Dat maakt ons blij en dankbaar. Mannen die zichtbaar zeggen: dit raakt ons ook. Hier nemen wij verantwoordelijkheid.

Wij zijn er als vrouwensupport bij. Om getuige te zijn. Dat mannen hiervoor samen opstaan, doet ertoe.

Waarom een mannenmars?

Omdat vrouwen niet steeds degenen willen zijn die gevaar moeten vermijden, hun ervaringen moeten uitleggen, moeten vechten om geloofd te worden en verandering moeten eisen. Dat doen we al zo lang. We willen dat mannen die verantwoordelijkheid meedragen. In hun eigen gedrag, tegenover elkaar en wanneer iemand gevaar loopt.

Een man die een andere man aanspreekt, kan iets bereiken wat een vrouw met dezelfde woorden niet bereikt. Dat is óók onderdeel van het probleem. Onze stem hoort op zichzelf genoeg te zijn. Mannen kunnen hun invloed op elkaar gebruiken om daar verandering in te brengen.

Door een grens te trekken wanneer een vriend te ver gaat. Door niet mee te lachen. Door vrouwen serieus te nemen. Door te luisteren zonder meteen te zeggen: ‘Maar ik ben niet zo.’

De inzet is groot. Het gaat om intimidatie en bedreiging, stalking en controle, psychisch, fysiek en seksueel geweld. Om vrouwen die in hun eigen huis niet veilig zijn. Om vrouwen die worden gedood. Achter ieder nieuwsbericht staat een mens, een leven, een familie.

En achter zoveel andere verhalen staat geen krantenkop.

We willen dat vrouwen werkelijk gezien worden.

Verhalen die nooit zijn verteld. Verhalen die wél zijn verteld, maar niet werden geloofd. Ervaringen die werden weggewuifd of gebagatelliseerd. Ook dat kan diepe sporen achterlaten.

Je weet niet wat de vrouw tegenover je heeft meegemaakt. Eén blik, één zin, één woord kan iets raken wat dertig jaar geleden gebeurde en vandaag nog voelbaar is.

We willen dat die werkelijkheid serieus wordt genomen. Zonder dat een vrouw haar pijn hoeft te bewijzen of haar verhaal moet delen om respect te verdienen.

Waarom nu?

Omdat we genoeg weten om te handelen. We hoeven niet te wachten tot er opnieuw iets gruwelijks gebeurt.

Wees voorzichtig. Loop niet alleen. Let op je drankje.

Hoeveel moet een vrouw aanpassen om veilig te kunnen leven? We willen dat de aandacht gaat naar het gedrag dat gevaar veroorzaakt en de omgeving die het laat voortbestaan.

Onze vrijheid mag niet afhangen van hoeveel gevaar we weten te vermijden.

Wat willen we veranderen?

De echte vraag is wat er gebeurt wanneer de wandelschoenen weer uitgaan.

Maandag bij de koffieautomaat is er geen spandoek nodig. Wel iemand die zegt: ‘Hé, dit gaat te ver.’ En wanneer iemand gevaar loopt, vraagt verantwoordelijkheid om handelen en passende hulp inschakelen.

We willen dat betrokkenheid merkbaar wordt. In hoe we naar vrouwen luisteren. In mannen die elkaar aanspreken. In grenzen die worden gerespecteerd en signalen van gevaar die worden opgepakt.

Ook bij overheid, politie en justitie moet die verantwoordelijkheid voelbaar zijn. Vrouwen moeten met hun melding of aangifte terechtkunnen zonder vast te lopen in een moeizaam proces. Dat vraagt om tijdig handelen bij gevaar, zorgvuldige behandeling van aangiften en rechtszaken, en passende straffen zonder vooroordelen over mannen en vrouwen.

Op de Dam delen vrouwen hun ervaringen. De mannen luisteren en gaan lopen. Wij zijn getuige.

Voor sommige vrouwen kan het helend zijn om hiervan getuige te zijn: mannen zien die hun ervaringen serieus nemen en opstaan voor hun veiligheid. Dat kan hoop oproepen. Verdriet, boosheid of voorzichtig vertrouwen. Iedere vrouw mag daarin voelen wat zij voelt.

De mars eindigt op het Museumplein. De verantwoordelijkheid loopt door.



Door Batti Charlouis

Vorig bericht
Volgend bericht

1 Comment

Leave a Reply

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Trending Posts

Edit Template
Niet lief, wel duidelijk! | © NIET-LIEF-COLLECTIEF.nl. Alle rechten voorbehouden | Privacy | Cookies