Het is bij onze kinderen al heel lang een running gag: moeder wil niet met haar voornaam aangesproken worden. Als pubers wilden ze zelfs niet meer samen met me gezien worden in een winkel, omdat ik me ‘schaamteloos misdroeg’ tegen het onnozele winkelpersoneel als die de vraag stelden ‘Wat is je voornaam?’
Want hoe vaak wordt niet gevraagd naar een voornaam? In een winkel, bij een bestelling, in een restaurant, bij een reservering, bij elk in te vullen formulier, echt overal en altijd wil iedereen en elke organisatie je voornaam weten.
‘Zeg maar mevrouw’ is standaard mijn antwoord op die vraag. En op de verbaasde blik die ik daarop krijg, wrijf ik het er liefst nog even verder in: ‘ Zal ik het even spellen?
M-E -V -R -O -U -W.’
Mijn zoon werkt in een restaurant, hij en zijn collega’s vinden mijn ‘mevrouw’ bij een online reservering hilarisch.
Oh, daar is ‘mevrouw’, wordt er gegrinnikt bij mijn binnenkomst, en ik word verder demonstratief met m’n voornaam aangesproken, natuurlijk. Ze zijn allemaal onder de dertig, ze weten niet beter en ik denk dat ze mij op zijn minst excentriek vinden.
Toen ik die leeftijd had die mijn kinderen nu hebben, was het enorm mode en heel erg links om jezelf alleen met je voornaam te presenteren, in alle gezelschappen en alle situaties, een soort van verzet tegen de formele kleinburgerlijkheid waar onze generatie in opgroeide. Ik was alleen niet links, en waarschijnlijk best wel kleinburgerlijk, dus dat informele geneuzel ging niet helemaal goed in mijn hoofd.
Ik raakte eigenlijk steeds geïrriteerder, dat het totaal geaccepteerd werd dat je op elke leeftijd en bij elke gelegenheid met je voornaam werd aangesproken.
Het voelde, en voelt voor mij nog steeds, als respectloosheid. Respectloosheid voor mijn leeftijd, levenservaring, wijsheid, kunde, prestaties, ga zo maar door. Ik heb de titel ‘mevrouw’ dubbel en dwars verdiend. Vind ik.
En ik vraag me nu af, ben ik de enige die dit zo voelt? Die liever ‘mevrouw’ is? Die het ouderwets en, misschien wel kleinburgerlijk, respectloos vindt dat je echt overal een voornaam moet geven en moet accepteren dat je daarmee door iedereen en overal wordt aangesproken?
Of slikken we dit met z’n allen omdat we niet als oud, ouderwets en kleinburgerlijk gezien willen worden, en ergeren ons in stilte?
