Waarom zijn we hiermee begonnen?
Soms begint een initiatief niet met een groot plan.
Soms begint het met een zucht.
Met een opmerking waarvan je denkt: meen je dit nou echt?
Met een gesprek waarin je merkt dat vrouwen nog steeds tegen dezelfde dingen aanlopen. Met een artikel waar je boos van wordt. Met een discussie waarin een vrouw die haar mening geeft ineens “moeilijk”, “emotioneel” of “verbitterd” wordt genoemd.
En soms begint het met de vraag:
Waarom zeggen we hier eigenlijk nog steeds niets van?
We zijn niet ineens wakker geworden
Vrouwen hebben altijd al van zich laten horen.
Er waren blogs, columns, vrouwenbladen, actiegroepen en online collectieven waarin vrouwen elkaar vonden. Plekken waar we konden lachen om wat ons overkwam, maar ook serieus konden praten over ongelijkheid, seksisme en de verwachtingen die nog steeds aan vrouwen worden opgelegd.
Het Niet-Lief Collectief komt voort uit diezelfde behoefte.
De behoefte aan een plek waar je niet eerst je woorden hoeft af te zwakken voordat je iets mag zeggen.
Waar je niet hoeft te beginnen met:
“Sorry hoor, maar…”
Waar je niet eerst moet uitleggen dat je heus wel een aardige vrouw bent voordat je een scherpe mening mag hebben.
Want waarom moet een vrouw eigenlijk lief zijn?
Dat is misschien wel de vraag achter alles.
Van vrouwen wordt nog altijd vaak verwacht dat ze vriendelijk zijn, rekening houden met anderen, de sfeer bewaken, begrip tonen, verzoenen en vooral niet te veel gedoe veroorzaken.
Dat klinkt op zichzelf helemaal niet verkeerd.
Maar wat gebeurt er als lief zijn een verwachting wordt?
Als een vrouw die voor zichzelf opkomt anders wordt beoordeeld dan een man die hetzelfde doet?
Als “assertief” bij hem een compliment is en “bazig” bij haar een verwijt?
Als een vrouw die boos wordt eerst moet uitleggen waarom ze eigenlijk wel een reden heeft om boos te zijn?
Dan wordt lief ineens iets anders.
Dan wordt het een manier om vrouwen klein te houden.
En daar hebben we geen zin meer in.
Het hoeft niet altijd netjes
Het Niet-Lief Collectief is er daarom voor vrouwen die iets willen zeggen.
Over grote maatschappelijke onderwerpen, maar ook over kleine dagelijkse gebeurtenissen.
Over seksisme en misogynie.
Over dubbele standaarden.
Over relaties, werk, moederschap, ouder worden, seksualiteit, verwachtingen, vrijheid en alles wat ons bezighoudt.
Maar ook gewoon over die ene opmerking waardoor je dacht:
“Pardon?”
We willen ruimte geven aan verschillende stemmen. Niet omdat alle vrouwen hetzelfde denken, maar juist omdat we dat niet doen.
Je mag hier boos zijn.
Je mag twijfelen.
Je mag lachen.
Je mag van mening veranderen.
Je mag een andere vrouw tegenspreken.
En je mag zeggen:
“Ik zie het anders.”
Geen mannenhaat
Dat vinden we belangrijk om expliciet te zeggen.
Het Niet-Lief Collectief is geen plek waar mannen als groep de vijand zijn.
We geloven niet dat alle mannen hetzelfde zijn. Net zo min als alle vrouwen hetzelfde zijn.
We willen geen nieuwe hokjes bouwen, maar juist ruimte maken voor een gesprek waarin macht, ongelijkheid, gedrag en ervaringen bespreekbaar zijn.
Mannen mogen luisteren, reageren en deelnemen aan het gesprek.
Maar vrouwen hoeven hun ervaringen niet eerst kleiner te maken om iemand anders comfortabel te houden.
Waarom nu?
Omdat er nog genoeg te bespreken valt.
Omdat oude patronen hardnekkig zijn.
Omdat gelijkwaardigheid niet betekent dat we het onderwerp vervolgens maar moeten sluiten.
En omdat er ontzettend veel vrouwen zijn die iets te vertellen hebben, maar misschien niet altijd het gevoel hebben dat daar ruimte voor is.
Wij willen die ruimte maken.
Een beetje eigenwijs.
Een beetje scherp.
Met humor waar het kan.
Met ernst waar het moet.
En vooral met de overtuiging dat een vrouw met een mening niet automatisch een moeilijke vrouw is.
Dus ja.
We hebben het Niet-Lief Collectief genoemd.
Niet omdat we tegen lief zijn.
Maar omdat we vinden dat lief zijn een keuze mag zijn. Geen verplichting.
Je mag aardig zijn.
Je mag zacht zijn.
Je mag verbinden.
Maar je mag óók boos zijn.
Grenzen stellen.
Tegengas geven.
Een ongemakkelijke vraag stellen.
En gewoon keihard nee zeggen.
Niet lief.
Wel duidelijk.
En vooral: niet stil.
Welkom bij het Niet-Lief Collectief.
