Ik schaam me.

Over het feit dat ik er een heel leven over heb gedaan om daadwerkelijk tot me door te laten dringen dat als vrouw bang zijn voor geweld, en geweld accepteren als normaal, niet normaal is. Ik groeide op in een samenleving waar het intimideren, bedreigen of geweld plegen tegen vrouwen weliswaar strafbaar was, maar er toch zeker wel een beetje bij hoorde. 

‘Je zal het zelf uitgelokt hebben.’

‘Als je je zo kleedt dan vraag je erom.’

‘Die meid is gewoon een hoer.’ 

Het beeld dat veel vrouwen in mijn jonge jaren van zichzelf hadden was daardoor in essentie niet heel sterk. Diep van binnen vonden we het normaal dat we achterna gezeten werden, verkracht werden, misbruikt werden. Soms hoorde het zelfs bij een functie of maatschappelijke status. Het was in die tijd al echt alom bekend dat topmodellen en actrices betaalden met ‘diensten’ aan de machtigen der aarde. Dat hoorde erbij, en als je een dergelijke status kon bereiken moest je verder gewoon niet zeuren. 

Je mond houden.

Daar waren wij goed in. Misschien dat het daarom zo lang heeft geduurd dat er vrouwen opstonden die wel de ballen hadden om te zeggen ‘dit gaat veel te ver, dit is mijn grens’. Ik bewonder ze. Ik had alleen maar geleerd mijn mond te houden en er maar vooral niet te veel over na te denken.

En nu?

Misschien is het nu een beetje te ver doorgeslagen naar helemaal niets meer tolereren. Ik snap dat mannen soms niet meer weten wat ze nog wel en niet kunnen zeggen, doen of laten. Het is verwarrend. Maar misschien is dat even nodig? 

Om een punt te maken. Om een nieuwe balans te vinden in hoe we met elkaar omgaan zodat iedereen zich er comfortabel bij voelt. Met respect. Zonder morele of psychische dwang. Ik hoop dat dat geen utopie is.

Ik heb in elk geval vrij recent mijn excuses aangeboden aan mijn kinderen, omdat onze generatie er zo’n zooitje van gemaakt heeft, omdat iedereen zich veilig moet kunnen voelen in onze samenleving. Het spijt mij oprecht als ouder dat dat niet zo is. Ze begrepen het, gelukkig.